"W dół kolorowym wzgórzem" powraca do wątków znanych z wcześniejszego, znakomitego obrazu Wojcieszka pt. "Głośniej od bomb". Znów głównym bohaterem historii jest młody, pełen energii chłopak, który za wszelką cenę, chce znaleźć swoje miejsce w świecie, "żyć jak człowiek", być szczęśliwy i kochany. Tym razem jednak autor nie pozwolił historii zmierzać do happy endu. Tak jakby "W dół kolorowym wzgórzem" miało być odwróceniem historii z "Głośniej od bomb" - Wojcieszek odbiera swojemu bohaterowi po kolei wszystko, co dał jego odpowiednikowi ze swojego wcześniejszego obrazu - dom, ukochaną, jasny pomysł na życie. Pozostawia za to upór, wytrwałość i siłę, która pozwala pogodzić się z losem i zacząć znowu. "W dół kolorowym wzgórzem" to film o miłości i gniewie, o zazdrości i o fatum, które wbrew zamiarom, każe bohaterowi niszczyć i ranić tych, których kocha. To film pełen skrajnych emocji, który rozśmiesza widza, po to, by go za chwilę przerazić i zasmuca, żeby dać nadzieję. Dwie godziny mocnego, dobrego kina.

Nagrody:
2004 Przemysław Wojcieszek Gdynia (FPFF)-nagroda za reżyserię
2004 Przemysław Bluszcz Gdynia (FPFF)-nagroda Prezydenta Gdyni za debiut aktorski
2005 Dariusz Majchrzak Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia") nagroda w kategorii: odkrycie festiwalu"
Przemysław Wojcieszek - reżyser i scenarzysta. Autor kilku scenariuszy filmowych: "Poniedziałek" (wyreżyserowany przez Witolda Adamka i pokazany m.in. w sekcji Forum, Berlinale 1999), "Made in Poland" (wyróżniony uczestnictwem w warsztatach dla scenarzystów z Europy Środkowej współorganizowanych przez Sundance Institute w 1999), "Zabij Ich Wszystkich" (zrealizowany jako niskobudżetowy film telewizyjny dla Canal + w 1999), Na dużym ekranie zadebiutował filmem "Głośniej od bomb" (2000), który zdobył wiele nagród i - co ważniejsze - sympatię publiczności. "Głośniej od bomb" był też pierwszym po "Czerwonym" Kieślowskiego filmem polskim, który miał dystrybucję w Ameryce. Ostatnio Wojcieszek zadebiutował jako dramaturg i reżyser teatralny wystawiając z sukcesem na deskach teatru Modrzejewskiej w Legnicy sztukę "Made in Poland". Obecnie pracuje nad filmem "Biegnij razem ze mną".

”Nienawidzimy polityki, systemu, supermarketów, flaków wołowych, małolatów w irokezach i siebie nawzajem. Nienawidzimy buntu, bo jest żałosny i szybko krzepnie, więc jesteśmy grzeczni, chodzimy do kościoła i zaliczamy kolejne sesje na uczelniach. Wkurza nas świat w którym przyszło nam żyć - na złość rodzicom upijamy się co sobota w warszawskich knajpach i rozkręcamy niepotrzebne burdy, w których tracimy zęby. Śmieszy nas pozerka małolatów, kultywujących romantyczny etos Polaka-alkoholika, więc mamy chroniczną awersję do picia i nie tykamy tego syfu nawet w najmniejszych stężeniach. Szydzimy ze świata, w którym styl życia zależy od indywidualnego wyboru człowieka, gdzie każdy może być artystą-malarzem kreśląc na desce kółka i paski. Fascynuje nas ten świat, gubimy się w nim i szukamy własnej drogi. Nie szukamy niczego, bo to pretensjonalne i zawsze skrzywione konekstem znaczeniowym, jesteśmy naturalni, bierzemy z życia tylko chwile. Wiemy co jest naprawdę ważne, wierzymy w absolut, miłość, dobrą muzykę. Nie wierzymy w nic, nie ufamy nikomu i niczemu, bo wiemy że i tak wszystkich czeka ten sam koniec, bez względu na to, jakie brednie przyjmie się za swoją ideologię. Mamy własny, jedynie słuszny patent na życie; nie oglądamy telewizji, chodzimy na długie spacery nad Wisłę, jeździmy nocą po Warszawie ze słuchawkami na uszach. Spędzamy całe godziny w domach przed telewizorami, w ogóle nie wychodząc na ulice. Nie wierzymy sami sobie."

Zbigniew Libera z Darkiem Foksem niczego nie utrwalają. To, co ich interesuje, ulega przeobrażeniom. Teraz i o każdej porze. To, co widzimy, jest podszyte tym, co i jak mówimy. Ale równie dobrze możemy to zdanie odwrócić: to, co mówimy, jest podszyte tym, co i jak widzimy. Ten kazirodczy tandem obrazu i słowa co rusz zmienia przebranie. Przykłady? Proszę: fotografia i podpis, logo i marka, image i schlagwort, portret i nazwisko, twarz i biografia, metka i pseudonim, raster i czcionka. Pamięć, w której magazynuje się obrazy i słowa, ta stara hurtownia na obrzeżach miasta, nie należy do nas. Wizje, które się nam przytrafią, są już gotowe. Słowa, którymi będziemy opisywać nasz dom i naszą ulicę, są już od dawna przygotowane. Franz Maurer zagra Joyce’a, a żołnierze Wehrmachtu przebiorą się za kolarzy. Wojenne ścieżki prowadzą do domu. Dlatego proza Foksa musiała spotkać się ze zdjęciami Libery.
Jerzy Jarniewicz

Oto kolejna odsłona niekończącej się historii przesłania poetów pokolenia bitników lat 50-tych z USA. Proroków i szamanów pop-kultury i jazzu, którzy jako pierwsi wskazali drogę wyjścia z pułapki cywilizacji i konsumpcji, drogę ku duchowemu spełnieniu. To oni zainspirowali Boba Dylana i The Beatles, The Clash i resztę, sami chłonąc inspiracje ze Wschodu: Zen, Tantra i Sufi. W Polsce są znani marginalnie, zaslugują więc na reflux ! Nowy i beznadziejnie błyskotliwy elektro-duet 2Hand Bitnix prezentuje tę szacowną klasykę, odwołując się jednocześnie do bogatej tradycji duetów elektronicznych XX w.

Maciej Magura Góralski (ex- Kryzys, Baakszysz, DJ starej RDST i Jazzradio, orientalista z Muzeum Azji i Pacyfiku) po raz pierwszy siegnął po Beat-poezje w zespole "zemsta Bitników" w 2002 (z pianistą Zbyszkiem Lowżyłem, Viki Nowikowem i czeskim mistrzem fletu Zen Shakuchaczi- Sensei Vlastislavem Matouszkiem), tłumaczył również wiersze Ginsberga do Fluidu i wspominał buddyjskie spotkania z Allenem w Warszawie (1986, 1993).
Muzyka w konwencji nowoczesnego minimal beat groove, została stworzona, zaaranżowana i wyprodukowana przez Andrzeja Lalina Kasprzyka. Bazuje ona glównie na dzwiękach wydobytych przez Magurę z syberyjskiego bębna szamańskiego Tuur, muszli tybetanskiej oraz buddyjskich dzwonków i gongów.
Teksty opatre są na fragmentach klasycznego poematu Allena Ginsberga - Skowyt 1956 (Moloch, Holy), Gary Snydera (Sutra ekologiczna wzorowana na starożytnych tekstach buddyjskich Mahajany) oraz Jacka Kerouaca (rap o amerykańskim buddzie). Dzięki Ci Ameryko to wiersz Magury napisany 21.03.2003, w dzień ataku na Irak.

film "EXILS"
Francja,Japonia, 2004, dramat przygodowy, scenariusz i reżyseria - Tony Gatlif
Pewnego dnia Zano składa swojej ukochanej Naimie szaloną propozycję – wspólny wyjazd do Algieru. Czeka ich niezwykła podróż przez Francję i Hiszpanię do ojczyzny, którą ich rodzice musieli opuścić dawno temu. Zagubiona pośród pułapek emigracyjnego życia para bohaterów bez wahania wyrusza w drogę, a ich jedyny bagaż stanowi muzyka. Nim podejmą decyzję o przekroczeniu Atlantyku, zachłyśnięci wolnością poddają się zmysłowej atmosferze Andaluzji.

Pięcioosobowa grupa muzykalnych owadów, grająca muzykę z gatunku psyhodiscozpola, czy tehnofunkrock na murzyńskim luzie. Mają oni za sobą trzy lata ciężkiej pracy efektem której jest niespotykane brzmienie i ponad 100 koncertów w całym kraju i poza jego granicami. Grali między innymi z takimi gwiazdami jak: Jacknife Lee, Luke Slater, Kevin Saunderson. Prezentują mieszankę różnych stylów muzycznych - funk, house, trip hop i drum'n'bass. Młodzi, ambitni artyści przedstawiają swoje występy w formie swoistych performansów, popartych dekoracją sceny stworzoną specjalnie na potrzeby takich wydarzeń oraz niewiarygodnymi kostiumami. Podczas koncertów, na wielkie ekrany rzucane są wizualizacje mające na celu wchłonięcie widza w ich mistyczny świat bajkowej opowieści. W kulminacyjnym punkcie przedstawienia jeden z widzów zostaje… hola, hola trochę bym się zagalopował, przyjdziecie to sami zobaczycie.

Zespół Vavamuffin powstał mniej więcej w lutym 2003 roku w Warszawie. W skład zespołu weszli przedstawiciele dwóch, a może i trzech, pokoleń reggae i raggamaniaków. Za obsługę mikrofonów, czyli nawijanie, odpowiedzialni są: Gorg (- ex Transmisja), Mr. Reggaenerator (- ex O.K. System, Zjednoczenie Sound System) i Pablopavo (Magara, Zjednoczenie Sound System). Sekcja rytmiczna to : Primo Rebel i Jahcob Junior (Magara). Na gitarce gra Raffi Kazan (Ztvorki, El Dupa, Poker Face), na klawiszach Mista Olo Bwoy (różne zespoły, których policzyć nie sposób), a sampler i gramofony obsługuje Dubbist. Vavamuffin gra muzykę silnie inspirowaną raggamuffin, czy też modern roots z elementami "starego" reggae i dancehallu. Ważnym elementem podczas koncertów jest także freestyle. Zespół koncertował w wielu miastach Polski min. w Łodzi, Krakowie, Lublinie, Gliwicach, Toruniu, Ostródzie, Częstochowie. Koncerty Vavamuffin to niesamowita energia skierowana do publiczności, doskonała zabawa i przede wszystkim przekaz, który prawdziwa muzyka reggae niesie ze sobą począwszy od swoich korzeni, bez względu na czas i na miejsce w jakim rozbrzmiewają jej dźwięki.